De overtredingen van de statuten van Rome

Als vijftig jaar geleden vroeg de algemene Vergadering van de Verenigde Naties aan de Commissie van het internationale recht om een project van permanente internationale rechtbank te bestuderen. De onderhandelingen zijn in 1994 tussen 160 landen begonnen om in 1998 tot de oprichting van de eerste permanente internationale strafrechtspraak aan universele roeping te komen, het internationale StrafHof (CPI). Intussen waren twee rechtbanken aan beperkte rechtspraak, de internationale Strafrechtbank voor Ex-Jougoslavië, gecreëerd in 1993 en de internationale Strafrechtbank voor Rwanda, die in 1994 worden gecreëerd, reeds aan CPI voorafgegaan om de misdaden tegen de mensheid gepleegd te vinden in deze twee landen. CPI werd gecreëerd om te waarborgen dat de ernstigste misdaden - de genocide, de misdaden tegen de mensheid, de oorlogsmisdaden en de misdaad van agressie blijven niet ongestraft, waar dat zij worden begaan. CPI is dus de laatste-geboren van de rechterlijke instellingen die in Den Haag zijn gebaseerd: zij werd door het Statuut van Rome goedgekeurd op 17 juli 1998 door 120 stemmen tegen zeven en in werking getreden op 1 juli 2002 opgesteld. Tot nu toe hebben 139 Staten het Statuut van Rome ondertekend en 99 Staten hebben het geratificeerd.

Het Statuut dat in Rome is goedgekeurd, op 17 juli 1998 moet veel aan de Franse opvattingen: het streven aan de rechtvaardigheid en de bestrijding van de straffeloosheid tevredenstellen erg door een rechtspraak te creëren die het meest universeel mogelijk zou zijn en die zich harmonisch in het internationale systeem zou opnemen. In de onderhandeling over het verdrag, heeft Frankrijk aldus een synthese van de verschillende juridische tradities willen eerder bevorderen dan om modelslechts één en zelfde op de internationale juridische scène te laten noodzakelijk zijn. Frankrijk heeft in het Statuut van Rome van de nuttige en volkomen nieuwe beschikkingen ten opzichte van de statuten van beide internationale strafrechtbanken voor Ex-Jougoslavië en Rwanda helpen invoeren: de oprichting van een voorafgaande kamer, de deelname van de slachtoffers in alle stadia van de procedure en de mogelijkheid voor het Hof om hun reparaties of een schadevergoeding toe te kennen. Ten gevolge van zijn internationale verantwoordelijkheden, in particulier de deelname van militair personeel aan talrijke handhavingsverrichtingen van de vrede van de Verenigde Naties, heeft Frankrijk eveneens op een evenwichtige tekst verkrijgen toegezien, die de mogelijkheid van „in het geding brengen " politiek of de uitwerking van een strafbeleid vermijdt dat aan tegenstroom van de actie van de Raad van Veiligheid gaat. Zij heeft gebruik van de beschikkingen van artikel 124 van het Statuut van Rome gemaakt die een Staat, voor een duur van 7 jaar, via een verklaring, toelaten om achteruit te gaan de bevoegdheid van CPI voor de oorlogsmisdaden. Deze verklaring, zal in de huidige toestand van het Statuut, nietig in 2009 zijn.

Een definitie volledig en uitvoerig beschreven door artikel 7 van het Statuut van Rome

Artikel 7 bepaalt elf vormende handelingen van misdaden tegen de mensheid, wanneer zij „in verband met een veralgemeende of systematische aanval worden begaan die tegen iedere burgerlijke bevolking en in kennis van de aanval wordt geleid“:

· de moord;

· extermination;

· de vermindering in slavernij;

· de deportatie of de geforceerde overheveling van bevolking;

· de opsluiting of andere vorm van ernstig ontberen van lichamelijke vrijheid in overtreding van de fundamentele beschikkingen van het internationale recht;

· de foltering;

· de aanranding, de seksuele slavernij, de geforceerde prostitutie, de geforceerde zwangerschap, de geforceerde sterilisatie of om het even welke andere vorm van seksueel geweld van vergelijkbare ernst;

· de vervolging van elke groep of iedere identificeerbare gemeenschap omwille van politieke, rassen, nationaal, etnisch, culturele , religieuze of sexistische orde, of in functie van andere criteria die algemeen als onaanvaardbaar in internationaal recht, in correlatie met elke handeling worden erkend, die in deze paragraaf of elke misdaad wordt beoogd, die onder de bevoegdheid van het Hof vallen;

· de geforceerde verdwijning van personen;

· de misdaad vanapartheid ;

· andere onmenselijke handelingen van analoge aard die opzettelijk een groot lijden of ernstige aanslagen aan de lichamelijke integriteit of de lichamelijke of psychische gezondheid veroorzaken.

In het licht van artikel 7 en de teksten die aan het voorafgaan, kunnen drie grote principes van internationaal recht losgemaakt worden die de misdaad tegen de mensheid regelen: hij kan altijd (in tijden van buitenlandse of binnenlandse oorlog zoals in tijd van vrede) begaan worden; hij is onverjaarbaar; niemand kan aan de repressie, van de staatshoofd aan de uitvoerders (artikel 27 van het Statuut) ontsnappen. Men zal opmerken dat de misdaad tegen de mensheid dus een zekere voorrang van wijdt internationaal recht op het nationale recht door dezelfde natuur, aangezien het kan gaat evengoed om illegale wettelijke manoeuvres als in het betrokken land. Dat wat wettelijk verklaard kan worden door een zekere regeling kan illegaal worden rekening houdend met de wetgeving van de internationale strafrechtvaardigheid.
De vraag stelt zich eveneens van de toepasselijkheid van de Franse wet van 1994 op de misdaden tegen de mensheid nu dat artikel 7 zijn eigen definitie brengt. Immers is de Franse definitie veel minder breed en minder aangeeft dan die van artikel 7. Echter om niet te worden uit handen genomen ten voordele van Hof straf internationaal, moeten de Staten zich Partijen ervan overtuigen dat hun nationale wetgeving hun goed toelaat om de personen te oordelen die overtredingen hebben begaan, die onder de bevoegdheid van het Hof vallen. Het is waarschijnlijk dat Frankrijk zal de definities van het Statuut van Rome in integreren zijn Frans strafrecht.
Wat de Marokkaanse rechtspraak betreft, stelt men zich moet nog lang wachten om de overtredingen vast te stellen begaan door de commissaris Saïd benbiga en Othmani beschuldigden overeenkomstig artikel 7 en die niet nog door de Marokkaanse overheid worden ontdekt? Door te wachten wijden zich aan alle overtredingen van de Marokkaanse grondwet helemaal door 22 artikelen van de samenstelling te schenden en door hun staatsgreep tegen Rabat te blijven voorbereiden , hij hebben hij moet een min of meer brede definitie van artikel 7 opdat het de parlementaire stemming en een wet in deze richting vergadert afkondigt? de strafkamer zich van een efficiënte inlichtingendienst moet voorzien en een politie bevoegd om een echte subversieve en misdadige organisatie te ontdekken die zich achter het zeil van het bestuur verbergt, zoals de provençiale delegatie hay mohammadi en casa-anfa geworden subversieve stations tegen de democratische regeling van befje en waar zich het kootje van de vroegere Joodse kolonisten en de uiterste linkerkant verbergen die de macht wil omgooien om republiek in te stellen confédérée aan een befje en een aanslag tegen de voorzitter van de Franse republiek voor te bereiden om een regentschap in Frankrijk in te stellen, hier beide landen en het internationale strafhof zich moeten uitspreken.